اکنون

مي‌گويند: درست است كه در اين كشور معضلات زيادي وجود دارد اما اين‌ها ربطي به  "اصل نظام" ندارد؛

مي‌گويند: درست است كه آقاي كردان مدركش تقلبي از آب درآمد و آقاي احمدي‌نژاد هم از ايشان دفاع جانانه‌اي كرد، ولي خب متقلب بودن وزير  و دفاع رئيس‌جمهور از يك متقلب، چه ربطي به "نظام "دارد؛ نظام مقدس است ولو وزيرش متقلب باشد و رئيس‌جمهورش مدافع وي. 

مي‌گويند: درست است كه بازداشتگاه‌ كهريزيك در جمهوري اسلامي در رديف گوانتانما و ابوغريب به ثبت جهاني رسيد ، اما خب اين‌ها ربطي به "اصل نظام " ندارد؛  نظام همچنان مقدس است.

مي‌گويند: دست است كه فلان وزير ، فاميل‌سالاري را به شايسته‌سالاري ترجيح مي‌دهد؛ اما اين‌ چه ربطي به "نظام" دارد؛ نظام در هر حال مقدس است.

مي‌گويند: درست است كه فلان مسئول، از محل رانت‌هاي دولتي ميلياردر شده و اكنون جامه وزارت پوشيده است؛ اما اين‌ها چه ارتباطي به "نظام"دارد؛ "نظام" همچنان پاك و منزه است.

مي‌گويند: درست است كه فلان قاضي و فلان مامور انتظامي فاسد از كار درآمدند؛ اما اين‌ها چه ربطي به نظام دارد؛ كسي حق ندارد گردي از زشتي اعمال اين كارگزاران را به دامن نظام بنشاند.

مي‌گويند:  درست است خطر فقر اكثريت مردم را زير پوشش خود گرفته است، اما اين‌ها چه ربطي به "نظام " دارد؛ "نظام" كارش درست است.

مي‌گويند: درست است كه دادگاه‌هاي ما شلوغ‌تر از دادگاه‌هاي كشورهاي عرق‌خور اروپايي است؛ اما اين‌ها چه ربطي به "نظام" دارد، "نظام" همچنان مقدس است. ..... 

***

شخص محترمي، آقاي محترم ديگري را استخدام كرد تا اسباب و اثاثيه خانه‌اش را تميز و نظيف كند؛ مستخدم شروع به كار كرد و وسايل منزل را تميز كرد و مثل يك دسته گل تحويل صاحب‌خانه داد. 

صاحب منزل از وي تشكر كرد و بعد از كلي تعارف شاه‌عبدالعظيمي، گفت: بفرماييد حق‌الزحمه‌تان چقدر مي‌شود تا تقديم كنم.

مستخدم  داستان ما گفت كه اجازه دهيد براتان حساب ‌كنم:  يك دست مبل بود و يك يخچال و كمدهاي كتابخانه و دو تخته قالي‌ و كابينت آشپرخانه و ... + از همه مهمتر:" اسباب و اثاثيه" منزل.

صاحب‌خانه كه  قرار بود پول بدهد و لذا با شش‌دانگ حواسش  حرف‌هاي مستخدمش را رصد مي‌كرد،  گفت: ببخشيد! اين "اسباب و اثاثيه" را مگر يه بار حساب نكرديد؟! اين وسايلي كه تميز كرديد و  يكي يكي نام برديد،‌ مگر غير از "اسباب و اثاثيه" منزل من بود!  آقاي عزيز  اگر  اجرت بيشتري مي‌خواهي شفاف بگو. شعبده‌بازي لازم نيست؛ بگو پول بيشتري مي‌خواهم.

***

اين  "نظام" هم چيزي شبيه همين "اسباب و اثاثيه" اين داستان است.  اسباب و اثاثيه جمع وسايل خانه است كه براي صرفه‌جويي در اقتصاد كلمات؛ تبديل به يك لفظ واحد شده است.

نمي‌شود كه همه وسايل منزل من مستعمل و از كار افتاده و بنجل باشد، آنوقت من مدعي شوم كه اسباب و اثاثيه منزلم  از طراوت برق مي‌زند.

نظام يعني چارچوب حقوقي + چارچوب ارزشي + كارگزان و عمله‌اي كه قرار است در چارچوب آن، امورات ملت را به انجام برسانند.

نظام يك ماشين، يك ابزار  و يك وسيله است كه قرار است مردم  را از نقطه ا"لف" به نقطه "ب "برساند. اگر رساند كه خب وظيفه‌اش را درست انجام داده است و ما از راننده و كمك‌راننده و شاگردش تشكر مي‌كنيم و اجر و مزدش را تقديم مي‌كنيم؛ اگر ما را به مقصد نرساند كه بررسي مي‌كنيم  ببينيم اشكال كجاست: اگر راننده‌اش مشكل داشت عوضش مي‌كنيم، ‌اگر چرخش پنجر بود؛ رفع پنچري مي‌كنيم، اگر سوخت نداشت؛ تامين مي‌كنيم؛ خلاصه هر عيبي داشت مي‌دهيم به متخصص تا تعمير و بازسازي‌اش بكند. و در نهايت اگر قابل بازسازي هم نبود و مدل‌هاي كارآمدتر به بازار آمده بود؛ ماشين را تحويل همان تعميرگاه مي‌دهيم تا اوراقش بكند و مي‌رويم يك مدل‌كارآمدتر و اقتصادي‌تر و محيطي‌زيستي‌تر مي‌خريم.

ما نظام داريم؛ اما "نظام مقدس" نداريم؛ همچنان كه ما سمند داريم اما سمند مقدس نداريم؛  تازه اين سمند اگر بنز هم شد باز  هم مقدس نمي‌شود، چه برسد به اينكه از پيكان هم پس بيافتد؛ البته شايد شيادي پيدا شود و بگوييد اين سمند من مقدس است و براي سوار شدن آن بايد نفري پنج هزار تومان  هم اضافه بپردازيد؛ و  وقتي  هم ما را وسط جاده گذاشت يا ته دره برد، بگويد چون با اين ماشين  مقدس به ته دره آمده‌ايد، يحتمل  اين جا بهشت است!

به نقل از : ابوالقاسم فنايي، دين در ترازوي اخلاقي، ص  177-178 :


از پيامبر اكرم (ص) نقل شده كه آن حضرت فرمودند: انما بعثت لاتمم مكارم الاخلاق" (بحارالانوار، ج 68، ص 382)  يعني من صرفا براي اين مبعوث شده‌ام كه مكارم اخلاقي را تتميم و تكميل كنم.

تتميم يعني به نتيجه رساندن يك كار يا يك برنامه، بنابراين، هدف بعثت پيامبر صرفاً آموزش ارزش‌هاي اخلاقي نيست، بلكه تحقق بخشيدن به ارزش‌هاي اخلاقي از طريق فراهم كردن زمينه مناسب و برداشتن موانع است.

اين حديث شريف دلالت مي‌كند بر اينكه نه تنها اخلاق مستقل از دين و مقدم بر دين، كه برتر از دين هم هست، چون اخلاق هدف است و دين ابزار و وسيله تحقق آن هدف و اين نكته به نوبه خود متضمن دو نكته ديگر است.

نكته نخست اين است كه افراد و جوامع مختلف تا آنجا و به مقداري ديندارند كه به ارزشهاي اخلاقي  متلزم و پاي‌بند هستند. كسي يا جامعه‌اي كه به اسم دين ارزش‌هاي اخلاقي را ناديده مي‌گيرد، اساسا ديندار نيست و به هر مقدار كه فرد يا جامعه به ارزش‌هاي اخلاقي پاي‌بند باشند به همان مقدار به خدا نزديك‌ترند، چرا كه به رسالت پيامبر بيشتر جامه عمل پوشانده‌اند. معيار و مقياس ديانت اخلاق است نه شناسنامه و نه كثرت نماز و روزه . (در متون ديني شواهد و دلايل بسياري براي تأييد اين ادعا مي‌توان يافت. از جمله بنگريد به (الكافي، ج5، ص 123؛ وسائل الشيعه، ج 19، ص 69)

نكته دوم اين استكه اگر قرائت خاصي از دين، فرد يا جامعه ديني را از اخلاق دور كند، بطلان و نادرستي خود را بر آفتاب افكنده است، يعني براي باطل شمردن قرائت خاصي از دين كافي است نشان دهيم كه آن قرائت فرد يا جامعه ديني را از اخلاق دور كند و فهمي از دين كه به خاطر پاي‌بندي بدان و پيروي از دستورات آن، انسان ناگزير شود عقل و وجدان اخلاقي خود را زير پا بگذارد و ارزش‌هاي اخلاقي را ناديده بگيرد، دين نيست، بلكه دكان و افيون است.

نظام سياسي حاكم  غالبا  آدم‌هاي سالم و با لياقت و خردمند را دفع مي‌كند و آدم‌هاي ضعيف و مريض را جذب مي‌كند. خب طبيعي است نظامي كه كارش جذب آدم‌هاي مجيزگو و رياكار و قدرت‌طلب باشد، به اين اينجا مي‌رسد كه رسيده است. نه مي‌تواند مشكلات اقتصادي كشور را حل كند، نه  مي‌تواند با مردمش ارتباط معقول و متمدنانه‌اي داشته باشد و نه مي‌تواند با دنيا حرف بزند.

خدايي كه ما مي‌شناسيم مي‌گويد نه دروغ بگو و نه از دروغ‌گو اطاعت كن ، چون او دشمن من است؛ اما خدايي كه آقاي مصباح يزدي معرفي مي‌كند مي‌گويد اطاعت از احمدي‌نژاد اطاعت از خداوند است؛ چنان كه مشخص است خداي مصباح با خداي ما خيلي تفاوت دارد.

و چقدر ما با خداي مصباح غريبه‌ايم.

بعد از تحرير

* فتوای مصباح یزدی از ایرنا و رجا حذف شد

* وقالوا ربنا انا اطعنا سادتنا وکبرائنا فاضلونا السبیلا-احزاب آیه67-

گویند خداوندا ما اطاعت امر بزرگان وپیشوایان خود نمودیم که ما را به راه ضلالت کشیدند.

امروز هم اين تيترش در گوشه سمت راست، توجه‌ام را به خود جلب كرد:

ناگفته‌هايي از ترور شهيد آيت؛ 65 گلوله براي جلوگيري از افشاگري عليه ميرحسين موسوي

* نمي‌دانم شما بعد از ديدن اين تيتر به چي فكر مي‌كنيد. من اميدوار شدم كه در شماره ‌هاي آتي اين روزنامه بتوانيم شاهد افشاگري‌هاي دوستان احمدي‌نژاد عليه امام خميني ، بهشتي ، مطهري و آقاي خامنه‌اي باشيم. (اخيرا تلويزيون در نشان دادن تصاوير بهشتي و مطهري هم كاهلي مي‌كند، شاهد به خاطر بهشتي و مطهري پسر)

**** 

البته اين تتير و درشت‌تر از آن هم باعث نمي‌شود كه من اين روزنامه را بخرم و وقتم را صرف خواندن ياوه‌هاي آن بكنم.

راستش به خريدن اين روزنامه فكر كرده‌ام اما به خواندش اصلا؛ يعني چند روز پيش به خودم گفتم يك معامله‌اي با اين مغازه‌دار بكنم و روزنامه‌هاي ايرانش را بخرم و ببرم بدهم به مغازه‌ نانوايي كه چند قدم بالاتر از اين مغازه بربري پخت مي‌كند؛ تا به اين ترتيب هم شر اين روزنامه دروغگو را به اندازه چند شماره كم كرده باشم و هم خدمت ناچيزي به اهل محل بكنم  تا نان داغ دستشان را نسوزاند!

* حكومت فقه ، مي‌تواند حكومت را از اخلاق تهي كند.

* اگر اين دولت كودتا نيست پس چرا نظاميان صحنه‌گردان كشور شده‌اند؛ سري به خبرگزاري فارس بزنيد!

* كاش ما هم يك قوه قضاييه داشتيم.

* پيش‌نيازهاي يك "سياستمداراصولگرا" شدن:  آموزش ژيمناستيك و رقص(جهت چرخش‌هاي 180 درجه‌اي و خوش‌رقصي‌هاي لازم)، مداحي( در مراسم و محافل) و هواشناسي(پيش‌بيني‌هاي جوي )

* خدايا ما را از شر دروغ و دروغگويان مصون بدار! 

ظاهرا در سرزمين ما جان آدميزاد هميشه حقير  و ناچيز بوده است؛ اينجا جان در نسبت با كرسي قدرت حاكم وزن مي‌شود و اعتبار مي‌يابد؛ اگر جان‌ و جان‌هايي بتوانند موجد قدرتي براي حاكم باشند، يا  پاسدار آن گردند؛ ارزشمند خواهند بود؛

اينجا آدم‌ها همين قدر ارزش داشته‌اند كه خراج حكومت را بپردازند و سربازي در لشكر حاكم باشند؛ بيشتر از اين ديگر هيچ نبوده‌اند؛ يعني هيچ نبوده‌اند؛ و هر لجظه ممكن بوده است كه  پايمال ميل و هوس حاكم و اطرافيان و مقربانش گردند؛  (جايگاه‌ كله‌مناره‌ها را در محاسبه ارزش جان انسان در اين سرزمين فراموش نكنيد.)

امروز هم كم و بيش وضع همان است كه بوده است؛  اين روزها رؤساي كشور و كساني كه پست و مقامي دارند، مي‌گويند كه اينقدر به مسائل خرد و ريز نپردازيد و بس كنيد؛ مي‌گويند به جاي مسائل خرد و ناچيز به مسائل كلان كشور بپردازيد.

چيزهاي ريز و خرد از نظر آقايان، "راي" و "جان" مردم است؛  آنان مي‌گويند رايي كه به غير احمدي‌نژاد داده شود، ارزشي ندارد؛ چون در راستاي نظر و گرايش نظام نبوده است؛ جان‌ اين ده‌ها نفري هم كه در اعتراض به شمرده نشدن آرايشان در خيابان‌ها و بازداشت‌گاه‌ها ستانده شده است؛ چيز قابل‌داري نيست. چون اصل دعوايشان سر چيزي بوده است كه به نفع نظام نبوده است. (حواستان باشد كه اينجا مثل هميشه تاريخ ،مردم  يك منافعي دارند و دولت هم  يك منافع ديگر كه غالبا در راستاي هم نيستند.)

داستان ما همان داستان قديمي است: راي و نظر رعيت در پيشگاه حاكم چه ارزشي دارد؛ حاكم اگر به احدي از رعيت بگويد بمير! بايد بميرد؛ رعيت جايي ندارد كه برود، پناهي ندارد، هيچ نهادي وجود ندارد،  هيچ قانوني وجود ندارد كه بتواند اسباب ايمني او را در مقابل خشم حاكم فراهم آورد. هر قانوني هم وجود داشته باشد، مفسرش حاكم يا نمايندگان وي‌ هستند كه طبق معمول به نفع اقويا تفسيرش مي‌كنند.

مي‌گويند به مسائل كلان بپردازيد: منظورشان اين است كه ما هم مثل تلويزيون، مثل راديو، مثل روزنامه كيهان، مثل خبرگزاري فارس و ... همه اين خون‌هاي بناحق ريخته شده و ظلم‌هاي صورت گرفته را فراموش كنيم  و از راي‌مان صرف‌نظر كنيم و از خوبي و جمال و زيبايي و بزرگي و شكوه و قداست و عظمت و بي‌همتايي و كارآمدي نظام بگوييم. بله زندگي تهوع‌آوري است.

من مدت‌ها به اين مساله فكر مي‌كردم كه چرا اين اصلاح طلبان  اين همه مشكل دارند و از 12 ماه سال 15 ماهش را در بازداشت و حبس و حصر به سر مي‌برند.

امروز  با مشاهده سخنان يكي از نويسندگان با سابقه اصولگرا اين مساله برايم حل شد و دانستم كه  مشكل  اصلاح طلبان در درجه انعطافشان بوده است؛ يعني آنان بر خلاف اصولگرايان بلد نيستند در مواقع لزوم چرخش 180 درجه‌اي داشته باشند:

اميرمحبيان:

"يك سياستمدار بايد بتواند در مواقعي چرخش كند و حتي 180 درجه تغيير جهت دهد، اما اصلاح‌طلبان نشان دادند كه چنين توانايي را ندارند و در مسيري كه قرار گرفته‌اند ديگر نمي‌توانند از خود انعطاف نشان دهند."

علي مطهري روحيه ظلم ستيزي پدرش را خوب به ارث برده است؛

علي مطهري كه همچنان عنوان پر افتخار نمايندگي‌ ملت را حفظ نموده و به جمع وكيل‌الدوله‌ها نپيوسته است، اين‌روزها به همان نحو با ظلم‌ها و قساوت‌هاي رخ در خيابان‌ها و بازداشتگاه‌هاي كشور مواجه مي‌شود كه پدرش  با عمله ظلم و جور زمانه خود مواجه مي‌شد و بر آن‌ها مي‌شوريد و مي‌شوراند. 

به رغم انتقادهايي كه به برخي تحليل‌هاي او دارم، اما وجدان بيدارش را  ستايش مي‌كنم.

نامه علي مطهري به حسين شريعتمداري(مديرمسئول كيهان)

نامه اين خانم اصولگرا را خودتان ملاحظه كنيد

بالاخره وجه تسميه نام‌گذاري امسال به نام سال صرفه‌جويي و اصلاح الگوي مصرف هم مشخص شد. به نظر شما بهترين استفاده‌اي كه مي‌شود از اراذل و اوباش انجام داد چيست؟

مصاحبه‌اي با عليرضا بهشتي منتشر شده است كه وي در آن جا به صورت گذرا اشاره مي‌كند كه چطور از اراذل و اوباش شناسنامه‌دار  براي سركوب مردم و شكنجه بازداشت‌شدگان استفاده شده است:

عليرضا بهشتي: "ما اطلاعاتی داریم از اینکه برخی از افرادی که در طرح امنیت اجتماعی بعنوان افرادی که از لحاظ اجتماعی ناآرام و تحت اوباش بازداشت شدند و پیش از این از آنها تعهد گرفته بودند، اکنون آنها را در تجمعات و در بازداشتگاه‌ها در مرحله نگهداری و ... به کار گرفته‌اند." 

اين مصاحبه ظاهرا توسط پارلمان نيوز انجام شده است كه نسخه‌اي از آن در اينجا هم قابل مشاهده است.

دادگاه فعالان اصلاح‌طلب كه تحت عنوان دادگاه عوامل اغتشاش! در حال برگزاري مي‌باشد، در واقع نوعي انتقام‌گيري جريان اقتدارگراي اشعري مسلك از جريان نوانديشي ديني عقلانيت گراست.

در كيفرخواستي كه عليه بازدداشت‌شدگان تنظيم شده است و بايد آن را كيفرخواستي عليه عقلانيت ناميد،  نام‌هاي دكتر عبدالكريم سروش، دكتر مجتهد شبستري و دكتر محمود سريع‌القلم خودنمايي مي‌كند؛ نام‌هايي كه مي‌توان وجه مشترك‌شان را  احترام و التزام به عقلانيت دانست؛

حضور اين‌نام‌ها به ما مي‌گويد كه اين كيفرخواست از سوي دشمنان عقلانيت تنظيم شده است؛ كساني كه گسترش نگاه عقلاني در جامعه را در تضاد با منافع خود ارزيابي مي‌كنند؛  بله امروز اشعريت اقتدار يافته است!

در جامعه مورد نظر اشعري مسلكان اقتدارگرا / اقتداريافته، نيازي به شبستري، سروش و سريع‌القلم نيست؛ جامعه مطلوب و آرماني  اينان ساده‌تر از آن است كه حاجت به تحليل‌هاي عقلاني اين اساتيد داشته باشد، امورات جامعه آرماني اشعريون با يك گزمه، يك فقيه، يك مداح ، يك غسال و گوركن و رعيتي تسليم و سر به راه به انجام مي‌رسد؛ و بيش از اين، حشو و زوايدي دست‌وپاگير است كه در صورت امكان بايد از سطح اجتماع زدوده شود.

از نظر  اشعري‌مسلكان؛ حسن و قبح اخلاقي تابع حكم و اراده حاكم است؛ هر چه آن خسرو كند شيرين كند؛ حكم او كيميايي است كه به هر چه افتد، تطهيرش ‌مي‌كند و آن چيز، مي‌تواند ظلم و تقلب باشد؛ در تلقي اينان همه چيز پيشاپيش نه خوب است و نه بد؛ و همه خوبي‌ها و بدي‌ها در اراده حاكم معنا و مفهوم پيدا مي‌كند. اشعري‌مسلكان نوظهور معتقدندكه آنچه مهم است، نظام است و براي حفظ آن، هم مي‌توان عليه عقلانيت كيفرخواست نوشت و هم مي‌توان اخلاق و انسانيت را در بازداشتگاه‌ها مدفون كرد. 

22 خرداد را كه  اكنون مي‌توان مبدا جنبش سبز ناميد و ايام پس از آن را كه روزهاي عبور از خطوط قرمز  خودخواهي  و خودپرستي بود، گرامي مي‌داريم؛

روز هاي تقرب به اخلاق و آزادگي ، روزهاي اعتراض به دروغ و تقلب، روزهاي پالوده شدن از شرك و بت پرستي و آماده شدن براي شعار توحيد: الله اكبر؛

بگذار متقلبان جشن پيروزي بگيرند؛ بگذار چشم‌ها و گوش‌هايشان را بر فرياد اعتراض ما ببندند؛ و وقيحانه بر قتل و اسارت دوستان ما بخندند.

آنان اين روزها خدا را به سخره مي گيرند و ما را به برپايي مسجد ضرار متهم مي‌كنند؛ خدايي كه دروغ را دشمن داشت و از تقلب در قرارها نهي فرمود.

ما امروز خوشحاليم كه وجدان اخلاقي خود را زير پا ننهاديم؛ خوشحاليم كه به سركوب و خشونت اعتراض كرديم؛ خوشحاليم كه تخلف و دروغ را رسوا كرديم؛ خوشحاليم به امتداد تكيبرهايمان كه نويد آينده‌اي سبز است

گرامي باد 22 خرداد و همه سالروزهاي آن در تاريخ فرداي ايران.

قصد نگارش نامه‌اي به مقام معظم رهبري را دارم.  فعلا متن خام  و ناتمام نامه را اينجا مي‌گذارم تا  در روزهاي آينده تكميلش كنم :

محضر مقام معظم رهبري
با سلام و تحيت
جنابعالي در سخنراني  روز تنفيذ حكم احمدي‌نژاد فرموديد:

"اگر در عرصه سياسي و اجتماعي به يکديگر بدبين باشيم و به چشم دشمن به هم نگاه کنيم ، از سوي دشمنان حقيقي ضربه مي خوريم."

فرمايش متين و سفارش نيكويي فرمويد؛ از تذكر و يادآوري‌تان ممنون؛ شخصا سعي‌مي‌كنم بيش‌تر به اين نكته توجه كنم؛ و در موقع  گفتن يا نوشتن پيشاپيش به ياد آورم كه در حال گفت‌وگو با دشمنانم نيستم بلكه در حال گفت‌وگو با هموطنان و خواهران و برادرانم هستم. بله همه  ما اعضاي يك خانواده‌ايم؛  ما همه ايراني هستيم و خواه ناخوده سرنوشت‌مان به هم گره خورده است؛ بر اين اساس نبايد به چشم دشمن به هم نگاه كنيم تا دندان طمع بيگانگان تيز نشود.

اما رهبر عزيز! چرا خود جنابعالي در همين سخنراني به اين نگاه ملتزم نمانديد؛ آنگاه كه فرموديد:

«دشمنان در اين خيال نباشند که با تقليد مغلوط از حضور عظيم مردم در انقلاب پرشکوه 1357 و در يک کاريکاتور از آن حرکت عظيم، مي توانند به نظام اسلامي ضربه بزنند چرا که اين نظام مقتدر و ريشه دار با اين کارها شکست نخواهد خورد.»

منظور جنابعالي از "تقليد مغلوط از حضور عظيم مردم در انقلاب پرشکوه 1357 و در يک کاريکاتور از آن حرکت عظيم" چيست و اين تقليد را به چه كساني نسبت مي‌دهيد؟

مستحضريد كه  در فرايند و انجام انتخابات 22 خرداد، به علت تخلفات مجريان و نقض بي‌طرفي ناظران و سخناني كه دكتر احمدي‌نژاد بر زبان آورد (و خود جنابعالي در اولين نماز جمعه بعد از انتخابات از آن ابراز گلايه وناراحتي كرديد،) و بهره‌هاي  ناروايي  كه او در جهت حصول آرا از منابع و نهادهاي دولتي برد،؛ اين همه  گماني را در ما روياند  كه مي‌گفت تخلف و تقلب شده است؛ اين گمان كه همچنان  با ماست و متاسفانه  ما هنوز راهي براي خلاص شدن از  شر آن نيافته‌ايم؛ محتاج شنيده عرضه و بيان بود.

ما مي‌خواستيم با مسئولينمان كه علي‌الظاهر كارگزاران و خادمين ما هستند، حرف بزنيم، تا  با  معاضدت هم راهي معقول براي زدودن ترديدهايمان به صحت و درستي انتخابات بيابيم. اما افسوس كه آنان كه بايد پاسخ مي‌دادند،  درهايشان را به روي ما بستند و امكان يك گفت‌وگوي آزاد و رسمي را از ما گرفتند و  تنها شنيدن و تاييد و سكوت خواستند. 

اما ما ساكت نشديم،  هياهو كرديم، به خيابان آمديم،  تكبير الله اكبر گفتيم و اينگونه خاطرات انقلاب 57 را براي شما تداعي كرديم؛ اما اين‌ها به وسوسه دشمن نبود، به خاطر ترديدي بود كه چون تيزابي اعتمادمان به نظام سياسي را در خود فرو مي‌برد؛ به تكاپو آمديم تا مگر از انحلال آن اعتقاد و اعتماد جلوگيري كنيم، ما براي بازيافتن اعتماد و  اعتمادمان به سلامت نظام سياسي بود كه به تظاهرات آمديم؛

اما كارگزاران نظام در برابر  تلاش ما براي يافتن ايمان و اعتقادمان به صداقت  و امانت‌داري نظام ،كارهايي كردند كه نه تنها آن ترديد نخستين زايل نشد، بلكه  بيشتر و بيشتر شد.

متاسفانه در اين 50 روز؛ معترضان به نتايج اعلام شده انتخابات ، كه مترصد پيش‌پانهاده شدن راهي براي خلاصي از ترديد‌هايشان  از سوي مسئولين بودند؛ هيچ راهي نيافتند، تنها راهي كه پيش پاي آنان گذاشته شد، راه بازداشتگاه‌ و زندان  و شكنجه و چشيدن مزه باطوم و گاز اشك‌آور بود؛

ميليون‌ها ايراني براي يافتن گوهر اعتمادشان به اعتراض آمده‌ بودند؛ چون نمي‌خواستند تا چهار سال با خوره ترديد زندگي كنند، مسأله اصلي آنان اين نبود كه چه كسي رئيس‌جمهور بشود؛ مساله اصلي آنان اين بود كه چه كسي رئيس‌جمهور است. مساله ما احمدي‌نژاد، ميرحسين، كروبي يا رضايي نبود؛ شماري  از كساني كه امروز  در جنبش اعتراضي سبز هستند، يك دوره  به احمدي‌نژاد راي داده‌‌ بودند؛ مساله اصلي اخلاقي و قانوني بودن كل فرايند انتخابات بود.

اگر تجديد انتخاباتي مي‌شد، يا شوراي حكميت ملي با حضور نمايندگان مرضي‌الطرفين تشكيل مي‌شد يا همه‌پرسي صورت مي‌گيرد و فرجام هر يك از اين راه‌حل‌ها جملگي به پيروزي احمدي‌نژاد مي‌انجاميد، بر ديده منت مي‌نهاديم و هزار بار تبريكش مي‌گفتيم؛ آنچه براي ما مهم است اخلاقي بودن و سالم ماندن نهاد انتخابات كشور بود، ما به دنبال يك بازي جوانمردانه بوديم؛ نه لزوما پيروزي. پيروزي در يك انتخابات البته شيرين است اما پيروزي نظام سياسي در آزمون اعتماد ملي بالاتر از و ارزشمندتر است.

ان‌شاءالله ادامه دارد

بعد از تحرير:

آنقدر فضاي تعظيم در مقابل رهبري را در رسانه‌ها و در لسان شخصيت‌هاي كشور مشاهده  مي‌كنيم كه وقتي مي‌خواهيم در مورد رهبري چيزي بنويسيم يا بگوييم، فضاي گفتار يا نوشتارمان ناخواسته معظمانه مي‌شود. فعلا بي‌خيال تكميل اين نامه مي‌شوم.

"شگفتا! کار قوه قضائیه به جایی رسیده که از یکسو توسط ائمه جمعه موقّته توصیه به بی‌رحمی شوند و حدیث شریف لا دین لمن لا رحم له را فراموش کنند و یا به «گرفتن اعتراف!!» مفتخر گردند و از سوی دیگر توسط ریاست قوه مجریه به رعایت رافت اسلامی و کرامت انسانی مورد خطاب قرار گیرند. البته بسیار خوب سفارشی بود که ایشان فرمودند-شکرالله سعیهم- ولی آیا بهتر نبود که رئیس‌جمهور دولت نهم به جای چنین خطاب بشر دوستانه به جنابعالی یا لا اقل در جنب آن، عتاب قانونی به وزیر کشورشان می‌كردند و وی را تحویل دستگاه عدالت می‌دادند؟ وزیری که تحت مسئولیت وی چنین وقایع شرم‌آوری اتفاق افتاده است مگر می‌تواند مسئول نباشد؟ آیا این نتیجه تاخیر حضرتعالی در اقدام قضایی نیست؟

به موجب قوانین مدون مملکتی کلیه زندان‌های کشور زیر نظر قوه قضائیه اداره می‌شود، و مسئولیتش با این قوه می‌باشد. آیا بهتر نبودکه قبل از صدور فرمان مقام معظم رهبری مبنی بر تعطیل «زندان کهریزک»، شما خودتان دستور بازرسی صادر می‌فرمودید و چنانچه آنرا فاقد معیارهای لازم می‌دیدید مبادرت به تعطیل آن می‌كردید؟ شما آنقدر تاخیر فرمودید تا این مدخل در دائرة المعارف‌های جهانی بنام حکومت دینی ایران در کنار مدخل‌های زندان‌های گوانتانامو و ابوغریب در زمان معاصر با کمال تأسف وارد شد."

متن كامل نامه

از نكات منفي عملكرد احمدي‌نژاد بسيار گفته‌اند اما اينجا به نظرم خوب است در اين روزهاي تن‌فيذ و تح‌ليف از خوبي‌ها و دستاوردها و نكات مثبت پرونده ايشان هم بگوييم:

يكي از محاسن احمدي‌نژاد شالوده‌شكني وجوه قدسي‌ نظام سياسي كشور بوده است؛ به بركت حضور ايشان در مصادر امور كشور، در اين چهل روز گذشته ،  شب و روز تهران آغشته به شعارهايي شده است كه  قدسيت و فرازماني - مكاني بودن ادعايي نظام را به چالش كشيده است.

به بركت اصرار احمدي‌نژاد و هوادارانش براي ماندن در كاخ سعد‌آباد ما چهره عريان نظام سياسي خود را مشاهده كرديم و ديديم كه لزوما دشمنان خارجي ما نيستند كه مي‌توانند ابوغريب و گوانتاناما بسازند.

از بركت اين حضور معلوم شد كه "الله اكبر" و "نماز جمعه" بخشي از مراسم سياسي حزب حاكم است و اگر روزي مردم ايران بدون اجازه الله اكبر بگويند، بايد محاكمه و زنداني بشوند.

و خيلي ديگر از واقعيت‌ها آشكار شد كه اگر احمدي‌نژاد رئيس‌جمهور نمي‌شد تا سالها ما در غفلت مي‌بوديم. 

* امسال مراسم تنفيذ حكم رياست جمهوري بر خلاف همه سال‌هاي گذشته به صورت زنده از تلويزيون پخش نشد.

* چهره‌هاي حاضر در مراسم تنفيذ  مغموم و مضطرب به نظر مي‌آمدند. از رقباي احمدي‌نژاد تنها يك نفر (رضايي) در اين مراسم حاضر شده بود كه او هم گفته بود به احترام رهبري به جلسه مي‌آيد  و نه براي تاييد احمدي‌نژاد.

* وجدان تهران زير باز تنفيذ هم نرفت. امشب بيش از شب‌هاي گذشته، فرياد الله اكبر در شهر طنين‌افكن بود. در محله ما كه در شب‌هاي گذشته تكبيرها كم‌رنگ شده بود، امشب دوباره مردم بيرون آمدند و شعار دادند.