اکنون

دولت  اقتدارگراي نفتي يك دولت وحشي است؛ دولتي كه بودن در كنارش آميخته به ترس و اضطراب است. دولت نفتي، دولتي مستغني از مردم است  و لذا نيازي به حساب پس دادن به احدي نمي‌بيند؛ دولت نفتي، وقتي كه ديني مي‌شود؛ خداوندگاري مي‌شود كه تنها عبوديت مي‌خواهد و تسليم.

در برابر اين دولت چه بايد كرد؟ ايا مي‌توان به نشاندن يك فرد اخلاقي بر رياست آن دلخوش كرد؟ آيا اخلاق فردي مي‌‌تواند پاسخي به بحران اخلاق سياسي باشد؟ آيا همچنان بايد به پيشواز رويكردهاي فرهنگي شكست‌خورده در حوزه سياست رفت. (به اين فكر كنيد كه حتي يك انقلاب هم نتوانست شر دولت اقتدارگرا را از سر ما كم كند!)

اكنون وقت آن است كه به صورت ساختاري، دنبال كوتاه كردن دست دولت‌ از چاه‌هاي نفتي باشيم. .....